Η συνταγή που σώζει ζωές παιδιών

Το κείμενο που ακολουθεί είναι πραγματικός δυναμίτης. Όλοι μας, γονείς,

εκπαιδευτικοί (ειδικά αυτοί), παππούδες, γιαγιάδες, έχουμε ανάγκη να το


διαβάσουμε ξανά και ξανά. Για να νιώσουμε πιο δυνατοί, για να

αντιληφθούμε πώς μπορούμε να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι στην

προσπάθεια για ένα καλύτερο μέλλον που ν' αγκαλιάζει όλα τα παιδιά. Για

να πιστέψουμε πως από τη δική μας μικρή γωνίτσα αληθινά μπορούμε να

συνεισφέρουμε ώστε

να γίνει ο κόσμος αυτός πιο αληθινός και φιλόξενος: Αυτή η υπέροχη δασκάλα Μαθηματικών έχει τη συνταγή που σώζει ζωές παιδιών. Πριν από μερικές εβδομάδες, πήγα στην τάξη του Τσέις για ενισχυτική

διδασκαλία. Είχα στείλει ένα μέιλ στην δασκάλα του Τσέις ένα βράδυ, όπου

έγραφα «Ο

Τσέις επιμένει πως αυτές οι ασκήσεις που έχει για το σπίτι είναι

μαθηματικά - αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι τον πιστεύω. Βοήθεια, παρακαλώ». Μου απάντησε αμέσως λέγοντας: «Κανένα πρόβλημα, μπορώ να καθίσω μαζί του μετά το σχολείο οποιανδήποτε στιγμή». Κι εγώ της λέω «Όχι, όχι αυτόν. Αυτός το καταλαβαίνει. Εμένα βοηθήστε».

Κι έτσι κάπως κατέληξα μπροστά σ' έναν μαυροπίνακα σε μια άδεια αίθουσα

της πέμπτης δημοτικού κοιτάζοντας επίμονα σειρές σχημάτων που για τη

δασκάλα του Τσέις ήταν «αριθμοί». Στάθηκα λίγο μπροστά στον πίνακα ενώ η δασκάλα του Τσέις κάθισε πίσω

μου, βυθισμένη στο γραφείο της και με ήρεμη φωνή προσπαθούσε να με κάνει

να καταλάβω τον «νέο τρόπο που διδάσκουμε τη διαίρεση». Ευτυχώς για μένα, δεν χρειάστηκε να ξεμάθω πολλά γιατί ποτέ μου δεν κατάλαβα τον «παλιό τρόπο που διδάσκαμε τη διαίρεση».

Μου πήρε μία ολόκληρη ώρα να λύσω ένα πρόβλημα, αλλά καταλάβαινα πως η

δασκάλα του Τσέις με συμπάθησε έτσι κι αλλιώς. Συνεργάστηκε παλιότερα με

την ΝΑΣΑ, κι έτσι προφανώς έχουμε πολλά κοινά. Έπειτα, καθίσαμε για λίγα λεπτά και συζητήσαμε για τη διδασκαλία των

παιδιών και τι ιερό καθήκον και ευθύνη που είναι. Συμφωνήσαμε πως

μαθήματα όπως η ανάγνωση και τα μαθηματικά είναι τα λιγότερο σημαντικά

που διδάσκονται σε μια τάξη. Μιλήσαμε για τη διαμόρφωση μικρών ψυχών που

θα συνεισφέρουν σε μια μεγαλύτερη κοινότητα - και μιλήσαμε για το κοινό

μας όνειρο να αποτελούνται αυτές οι κοινότητες από άτομα που είναι

Ευγενικά και Γενναία πάνω απ' όλα. Κι έπειτα μου είπε το εξής: Κάθε Παρασκευή απόγευμα, η δασκάλα του Τσέις

ζητά από τους μαθητές της να βγάλουν ένα κομμάτι χαρτί και να γράψουν

τα ονόματα τεσσάρων παιδιών με τα οποία θα ήθελαν να κάτσουν μαζί την

επόμενη εβδομάδα. Τα παιδιά ξέρουν ότι αυτές τους οι επιθυμίες μπορεί να

πραγματοποιηθούν, μπορεί όμως και όχι. Ζητάει επίσης από τα παιδιά να

ονομάσουν έναν μαθητή που πιστεύουν ότι ήταν «εξαιρετικός πολίτης» της τάξης. Οι ψήφοι τους παραδίδονται σε αυτήν κατ' ιδίαν. Και κάθε Παρασκευή απόγευμα, αφού οι μαθητές πάνε σπίτι, η δασκάλα του

Τσέις βγάζει αυτά τα χαρτιά, τα τοποθετεί μπροστά της και τα μελετά.

Ψάχνει για μοτίβα. Ποιον δεν θέλει κανείς να έχει διπλανό; Ποιος δεν ξέρει καν ποιον να ζητήσει για διπλανό; Ποιος περνάει απαρατήρητος και δεν προτείνεται ποτέ; Ποιος είχε ένα εκατομμύριο φίλους την προηγούμενη εβδομάδα και κανέναν αυτή την εβδομάδα; Βλέπετε η δασκάλα του Τσέις δεν ψάχνει καινούριο διάγραμμα θέσεων ή «εξαιρετικούς πολίτες». Η δασκάλα του Τσέις ψάχνει για μοναχικά παιδιά. Ψάχνει για παιδιά που δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν με άλλα παιδιά.

Εντοπίζει τα μικρά εκείνα που περνούν απαρατήρητα στην κοινωνική ζωή

της τάξης. Ανακαλύπτει ποιων τα προτερήματα περνούν απαρατήρητα από τους

συμμαθητές τους. Και εντοπίζει - αμέσως - ποιος διαπράττει και ποιος

υφίσταται τη σχολική βία (bullying). Ως δασκάλα, γονιός και άνθρωπος που αγαπάει όλα τα παιδιά - θεωρώ ότι αυτό είναι η πιο έξυπνη στρατηγική Νίντζα της αγάπης που έχω δει ποτέ μου. Είναι

σαν να παίρνεις την ακτινογραφία της τάξης και να κοιτάς κάτω από την

επιφάνεια των πραγμάτων και μέσα στις καρδιές των παιδιών. Είναι σαν

να βγάζεις χρυσό απ' το χρυσορυχείο - ο χρυσός είναι από αυτά μικρά που

χρειάζονται λίγη βοήθεια - που χρειάζονται τους ενήλικες να επέμβουν

και να τα διδάξουν πώς να κάνουν φίλους, πώς να ζητήσουν από τους άλλους

να παίξουν, πώς να συμμετέχουν σε μια ομάδα και πώς να μοιραστούν τα

χαρίσματά τους με τους άλλους. Και αυτό αποθαρρύνει τη σχολική βία

(bullying) γιατί ο κάθε δάσκαλος γνωρίζει πως το bullying συμβαίνει όταν

δεν κοιτάει - και τα παιδιά που το υφίστανται φοβούνται να το

μαρτυρήσουν. Μα, όπως είπε - η αλήθεια αποκαλύπτεται σε αυτά τα προσωπικά μικρά χαρτιά. Ενώ η δασκάλα του Τσέις εξηγούσε αυτή την απλή, πανέξυπνη ιδέα - την κοιτούσα με ορθάνοιχτο το στόμα. «Πόσο καιρό χρησιμοποιείς το σύστημα αυτό;» ρώτησα. Από τη σφαγή στο λύκειο Κολουμπάιν, είπε. Κάθε Παρασκευή μετά το Κολουμπάιν. Θεέ και Κύριε. Αυτή η υπέροχη γυναίκα παρακολούθησε τι έγινε στο Κολουμπάιν γνωρίζοντας πως ΟΛΗ Η ΒΙΑ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Όλη η βία ξεκινά ως εσωτερική μοναξιά.

Παρακολουθούσε την τραγωδία αυτή γνωρίζοντας πως τα παιδιά που δεν τα

προσέχει κανείς, κάποια στιγμή θα κάνουν οτιδήποτε μόνο και μόνο για να

τα προσέξουν. Κι έτσι αποφάσισε να αρχίσει να πολεμάει τη βία από νωρίς και συχνά, και

με τον κόσμο που είναι κοντά της. Αυτό που κάνει η δασκάλα του Τσέις

όταν κάθεται στην άδεια αίθουσα και μελετά αυτές τις λίστες που είναι

γραμμένες από τρεμάμενα 11χρονα χέρια είναι να ΣΩΖΕΙ ΖΩΕΣ. Είμαι

πεπεισμένη γι' αυτό. Σώζει ζωές.

Κι αυτό που έμαθε αυτή η μαθηματικός χρησιμοποιώντας αυτό το σύστημα

είναι κάτι που ήδη γνώριζε: πως τα πάντα - ακόμα κι η αγάπη και η

αίσθηση του να ανήκεις κάπου - έχουν ένα μοτίβο. Και βρίσκει αυτά τα

μοτίβα μέσα από αυτές τις λίστες - σπάει τους κώδικες της προβληματικής

επικοινωνίας. Και δίνει στα μοναχικά παιδιά την βοήθεια που χρειάζονται.

Γι' αυτήν, είναι μαθηματικά. Είναι ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ. Όλα είναι αγάπη - ακόμα και τα μαθηματικά. Εκπληκτικό. Η δασκάλα του Τσέις παίρνει σύνταξη φέτος - μετά από δεκαετίες που έσωζε ζωές.

Τι ωραίος τρόπος να περάσεις την ζωή σου: ψάχνοντας μοτίβα αγάπης και

μοναξιάς, να παρεμβαίνεις κάθε μέρα - και να αλλάζεις την τροχιά του

κόσμου μας. ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΤΕ, ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ. Είστε οι πρώτοι που δέχεστε τα πυρά,

η πρώτη γραμμή, οι ανιχνευτές προβληματικής επικοινωνίας και η

μεγαλύτερη και μοναδική ελπίδα που έχουμε για έναν καλύτερο κόσμο. Αυτό

που κάνετε στις τάξεις όταν κανείς δεν παρακολουθεί - είναι η μεγαλύτερη

ελπίδα μας. Δάσκαλοι - δασκάλες - έχετε ένα εκατομμύριο γονείς πίσω σας που ψιθυρίζουν όλοι μαζί: «Δεν μας νοιάζουν τα τυποποιημένα τεστ. Μας νοιάζει που μαθαίνετε στα παιδιά μας να είναι Γενναία και Ευγενικά. Και σας ευχαριστούμε. Σας ευχαριστούμε που σώζετε ζωές». Πηγή:

Glennon Melton, "This Brilliant Math Teacher Has a Formula to Save Kids' Lives", Huffington Post, 3.5.2014. Μετάφραση: Signora Alba thepsychologysecrets

Via

          SenariOgrafoS.gr

Νεότερη Παλαιότερη
Bookmark and Share